اطلاعات پروژه
نام: گالری ماد
آدرس: تهران، زعفرانیه، خیابان رامکوه، پلاک ۱۴
دفتر معماری: مان-ری
معمار مسئول: احسان مسعود
تیم طراحی: ثمین نیکونژاد، فاطمه علیزاده، روناک فیضمهدوی
تاریخ: ۱۴۰۲-۱۴۰۳
مساحت زمین: ۶۰۱ مترمربع
مساحت زیربنا: ۱۱۰۵ مترمربع
نوع: بازسازی ( تغییرکاربری از ویلایی به گالری هنری )
مهندس سازه: امیر چگینی
تاسیسات مکانیکی: حامد رسولی
اجرا: گروه سرمایه گذاری و ساختمانی لوتوس
مدیر اجرایی: امیر چگینی
نظارت: مشاور مان-ری
پیمانکار: تیم اجرایی شرکت لوتوس
گرافیست: فرهاد فزونی، مهسا اسماعیلی، پارسا موثقی، فواد علائی
کارفرما: خانم مهربان
متریال: میکروسمنت، فلز، آینه
بودجه: ۱۴۰ میلیارد ریال
عکاس: محمدحسن اتفاق
توضیحات
بازطراحی بنای مسکونی برای میزبانی از گالری هنر معاصر
پروژه به نوعی سه کارفرما داشت: سفارش دهنده، مشاورین هنری گالری، مالک بنا.
سفارش دهنده که کاربری گالری و فضای رویداد را انتظار داشت ولی مشاورین هنری تا انتها اصرار داشتند در فضایی با دیوارهای کم و پنجره و تزئینات حجیم و رنگی، امکان میزبانی آثار هنری نیست.
مالک ساختمان نیز که بنا را مشروط به کمترین مداخله و حفظ تزئینات اجاره داده، میزان مداخله و برگشت پذیری و یا کاربرد تغییرات در صورت استفاده دوباره به عنوان خانه را کنترل میکرد. بنابراین پروژه با وضعیتی تناقض آمیز روبرو بود.
وضعیتی تناقضآمیز: چطور میتوان آشوب را نه با کم بلکه با اضافه کردن همراهی کرد؟ بیشک این افزودن با نوعی از کاستن همراه خواهد بود، اما چگونه؟ پروژه پاسخی است به این مسئله. وضعیتی که مرز میان دوگانه ی کاستن/ افزودن کدر میشود.
رنگ: میل ما به سوی نگهداشتن تنش میان تمام اجزا و امکان منجمد کردن آن در وضعیت مشخصی بود. مرحلهی اول، افزودن رنگ سفید (یا به تعبیر دیگر حذف رنگ ها) در نظر گرفته شد. معماری به عنوان رسانهای سرد که نه به صورت فعالانه بلکه با نوعی پا پس کشیدن، تعامل مخاطب را میطلبد.
چشمانداز: چطور میتوان در ازای حذف برخی از چشماندازها، متعاقبا چشمانداز دیگری را تولید کرد. آینهها چنین وضعیتی را ممکن کردند. افزودن پنجرههایی رو به جهان موازی، در ازای کاستن باقی چشماندازها. برآیند این وضعیت این بود که در کنار اضافه کردن آینه، سطوح صیقلی موجود در بنا را نیز نگهداریم، چه شومینه باشد چه آینهکاری سقف.
برنامهها: برای ایجاد حس یکپارچگی میان طبقات، نیاز به تعریف ارتباطی عمودی بود که به کاستن از کف میانجامید؛ کاستن کف و افزودن پله. دیوارها نیز با همین ترتیب اضافه و کم شدند. اما در تمامی این وضعیتها، مسئله این بود که چگونه میتوان فاصلهی میان تصمیمهای نو را با تصمیمهای قدیمی حذف کرد. کاملا تحت الفظی این فاصله حفظ شد، با در نظر گرفتن شکافها. شکاف میان پله و کف، کف و دیوار، آینهها با زمین و... .
مجموعه آبی و طبقه پایین به دلیل دسترسی نامناسب از حیاط و آسانسوری کوچک در استفاده به عنوان خانه نیز به سهولت قابل استفاده نبود. اضافه شدن دسترسی میان قاب با هندسه ی دایره ای تزئینات سقف، ضمن اینکه از غلوشدگی سقف کاست، امکان نصب اثر و فضای رویداد را در طبقه پایین محیا کرد. فضای کاسه استخر نیز به دلیل سقف بلند، تبدیل به فضای پخش فیلم و پرفورمنس شد.
در طبقات بالا احجامی که به دلیل تعدد رنگ در ابتدا، در مواجهه اول تنها راهکار تخریب برایشان متصور بود؛ با حذف رنگ و مراقبت و نگهداشت از سطوحی که انعکاس دارند (آینه ها و فلزات)؛ نه تنها آزار دهنده نبودند، به اشیایی تامل برانگیز در کنار آثار قرارگرفتند.
برای حل مسئله ی کمبود دیوار برای نصب اثر، تعدادی دیواره ی معلق بتنی قابل جابجایی، در فضاها قرارگرفت که بتوان اثر روی آنها نمایش داد و برای همزبانی با جداره های موجود در بنا، آینه در قسمتی که نصب اثر ممکن نبود، به دیواره اضافه شد که مخاطب لحظه ای خودش را نیز در کولاژی مابین آثار میبیند. برآیند ما از آنچه ایجاد شده کلیتی است که توانسته با کاستن/ افزودن، تنش آشوب پیشین را طوری منجمد کند که بتواند به مانند بومی سفید، عرصهای برای پذیرایی آثار هنری شود. کلیتی که شاید بتوان آن را کلی دشوار نامید.
English
Please click on the link below to view the project's information in English language.
Click Here!